ای همه پاک تر ز شبنم و گل!

آن دل گرم و مهربان تو کو؟

نه به ابری،نه آسمان،نه زمین

رفتی از دست من،نشان تو کو؟

ای پرستو!سفر بس است ،بیا!

آشیان،خالی و دلم تنگ است

از دل بی قرارو خسته ی من-

تا صبوری،هزار فرسنگ است

رفتی وآرزوی گمشده را

در امید محا ل،می پیچم

بی تو،شب های نا امیدی را

در هوای وصال می پیچم

به امید لبان گل رنگت-

بوسه های به لب نیامده را-

در "حریر خیال"می پیچم

می دانستم که نیستی

اما باز منتظرت می شدم

لحظه ها را پس می زدم

تا به لحظه امدنت برسم

گریه ها را جمع می کردم

شاید دل سنگ تو را بسوزانند

چشم هایم را به زمین می دوختم

تا گام های خسته ات را بر انها بگذاری

و برایت می مردم

شاید زودتر تنهایی ام را خسته کنی.......

با تو بودن ارزوم بود تو نخواستی دل ببازی

تو نخواستی عاشقونه واسه من رویا بسازی

تو نتونستی بفهمی عشق من قد یه دنیاس

دل ساده و غریبم حالا دیگه تک و تنهاس

لحظه لحظه عبوره لحظه جدائی من

لحظه سختی که داره می زنه تبر به این تن

لحظه رد شدن از دل لحظه تلخ سکوته

لحظه ای که توی دستش سند مرگ و سقوطه

به تو دستم نرسید و چشمامو اهسته بستم

حیف روزای قشنگی که به پای تو نشستم

با تو بودن دیگه رویاس یه خیال پر درده

کاش می فهمیدی عزیزم دل من هواتو کرده

مینای من... 

الهی تو را به بزرگیت قسم می دهم که جانم را بگیر

خسته ام تنهام غریبم زپاا افتاده ام دیگر طاقت ندارم

الهی با توام به تو فریاد میزنم من دیگر تحمل ندارم

 نمیتوانم...یا رب العالمین...-----------------------

ز غم مینا اسيرم كه زمن خبر ندارد

عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

غلط است هر كه گويد دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

گلکم...مینا به خدا دق کردم...

تو چشام نگاه نکردی که ببینی نمی تونم؟


می دونستی که بری بی کس و تنهایی می مونم؟


می مونم تا همه روزام ،پر حرفای تو باشه

 
همه لالایی من، قصه شبهای تو باشه

 
نمی خوام فکر کنی اینجا واست از غصه می میرم

 

می دونی، من دیگه دل دادم ازت پس نمی گیرم

 
تو همون سادهء پاکی، پر احساس عبوری

 
تو همون غربت معروف تمنای حضوری


من بی کس، من تنها، من آوارهء سنگی

 
من بی آتیهء غم زدهء رومی و زنگی


منی که ارزش بودن توی دنیا رو ندارم

 
واسه موندن پیش تو از دل و جون مایه می زارم

 
آخه جز عشقمو جونم واسه تو چیزی ندارم

 
همه عشقم واسه تو جونمو بیعانه می زارم

 
حالا این قلب منو خنجر آلودهء تو


اگه خواستی بزن و جونمو بردارو برو

من نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو

می نویسم در عصر هایی انتظار به حوالی بی

کسی قدم بگذار!خیابان غربت را پیدا کن و

وآردکوچه پس کوچه های تنهایی شو کلبه ی

غریبی ام را پیدا کن بید مجنون خزان زده و

کنار مرداب آرزوهایی رنگی ام را باز کن و

به سراغ بغض خیس پنجره برو حریر غمش

را کنار بزن مرا می یابی...مینای من

.

ای گل تازه که بوی زوفا نیست ترا

خبر سرزنش خار جفا نیست ترا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا

التفاتی به اسیران بلانیست ترا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا

با اسیران خود رحم چرا نیست ترا

***

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست

عاشق بی سروسامانم وتدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست

خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست

شرح درماندگی خود به کی تقریر کنم

عاجزم چاره ی من چیست چه تدبیر کنم

******

مدتی شد که در آزارم و می دانی تو

به کمند تو گرفتارم و می دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو

داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو

از برای تو چنین زارم و می دانی تو

مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شبها

غم بی همزبانی را برای کوه کن گویم

بگویم عاشقم دیوانه ام مستم

نمیدانم کدامین درد و حال خویشتن گویم

از آن گمگشته ی من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در خاک

خویش آمدگویمت اما در آغوش کفن گویم

بودنم را هیچ کس باور نداشت

مینای من کاری به کار من نداشت

بنویس بعد مرگم روی سنگ مزارم

با خطوطی عاشقانه

آنکه خوابیده در این گور سرد

بودنش را مینا باور نکرد

که تر گفت به ارباب وفا حرف مزن

چین بر ابرو زن و یک بار با ما حرف مزن

درد من گشته شمشیر بلا می داند

سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند

همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم همه کس طور مرا می داند

عاشقت همچون منت نیست خدا می داند

به دادم برس ای اشک
دلم خیلی گرفته
نگو از دوری کی
نپرس از چی گرفته
منو دریغ یک خوب
به ویرونی کشونده
عزیزمه تا وقتی
نفس تو سینه مونده
تو این تنهایی تلخ
من و یک عالمه یاد
نشسته روبرویم
کسی که رفته بر باد
کسی که عاشقانه
به عشقش پشت پا زد
برای بودن من
به خود رنگ فنا زد
چه دردیه خدایا نخواستن اما رفتن
برای اون که سایه اش همیشه رو سر من
کسی که وقت رفتن
دوباره عاشقم کرد
منو آباد کرد و
خودش ویرون شد از درد
بدادم برس ای اشک
دلم خیلی گرفته
نگو از دوری کی
نپرس از چی گرفته
به آتش تن زد و رفت تا من اینجا نسوزم
با رفتنش نرفته تو خونمه هنوزم
هنوز سالار خونه ش پناه منه دستاش
سرم رو شونه هاشه رو گونمه نفس هاش
به دادم برس ای اشک...